برزخ انتخاب

در ساحل امن سایه ها سرگردانم

به گزینش سیاهی

یا که آب زدن سایه ای

از نور گریزانم

از افق دوار، شناور بر زورقی بادبان شکسته

از شن های به آب نشسته

از دریای به گِل نشسته

از پلیکانِ آشیان ساخته

بر پله کانِ شکسته

از ماهیان لب تشنه

از موج های بازیگوش پای بَر بسته

از شیون بادِ بال شکسته

از قُرُقِ مروارید های غَرق گشته

از آدمکگان به ظاهر دل بسته

از خودم گریزانم

از هجمه های سکوت

از ضجه های آسمان نَمور

از زخمه های تنبور

از هجله های نوبختِ مجبور

از هِجایِ ها

از فُرجه های بی نتیجه

از ارابه های بی اراده

از مقصدِ بی مقصود

از آغوش مادرم

از شب

از شب نوشت

از خودم گریزانم

در برزخِ انتخاب سرگردانم

به چیدنِ مَهشایی

یا که آب سپاریِ شب نوشتی

که آب را مقصودِ بارش می بایست

و بارش را به مه سایی دست ساییدن

بدین سان مَهشا در رگ هایم روان می گیرد

Shabnevesht...